Dział: Studium przypadku

Wprowadzenie programu bezpłatnych szczepień przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) dla dzieci w wieku 12–13 lat oraz refundacji aptecznej pozwalającej na bezpłatny zakup szczepionki przeciw HPV dla dzieci i młodzieży, które nie zostały objęte programem, dają szansę na zmianę niekorzystnych wskaźników zapadalności i śmiertelności z powodu raka szyjki macicy i innych nowotworów HPV-zależnych w Polsce. Aby uzyskać oczekiwane efekty, najważniejszy jest wysoki odsetek zaszczepionej populacji. Aktualnie z możliwości szczepienia w ramach programu skorzystało kilkanaście procent uprawnionych dzieci. Taka realizacja profilaktyki pierwotnej nie daje szans na zmniejszenie krążenia wirusa HPV oraz nie wpływa na epidemiologię nowotworów w przyszłości. Należy dołożyć wszelkich starań, aby szansa, jaką otrzymały polskie nastolatki, została odpowiednio wykorzystana.

Antybiotyki, stanowiąc kluczowe odkrycie w medycynie, są niezbędne w walce z infekcjami bakteryjnymi i chorobami zakaźnymi. Mimo ich niepodważalnej roli, stosowanie antybiotyków wiąże się też z pewnymi negatywnymi skutkami. Głównym problemem jest rozwój oporności na antybiotyki, co Światowa Organizacja Zdrowia uznaje za jedno z dziesięciu największych zagrożeń dla zdrowia publicznego. Inną poważną kwestią jest dysbioza, czyli zmniejszenie różnorodności mikrobioty, brak korzystnych mikroorganizmów lub obecność potencjalnie szkodliwych drobnoustrojów. Niniejszy artykuł przedstawia wpływ antybiotyków na mikrobiotę jelitową oraz omawia rolę probiotyków jako potencjalnego wsparcia dla mikrobioty podczas antybiotykoterapii. Chociaż rola niektórych probiotyków w zapobieganiu biegunce związanej z antybiotykoterapią jest dobrze udokumentowana, nadal pozostają pytania dotyczące ich wpływu na zaburzenia mikrobioty podczas antybiotykoterapii.

Kaszel stanowi jeden z najczęstszych objawów będących przyczyną konsultacji w codziennej praktyce pediatrycznej. Jest to fizjologiczny odruch mający na celu zapewnienie drożności dróg oddechowych. Podstawą procesu diagnostycznego u dziecka z kaszlem jest odpowiednio zebrany wywiad i pełne badanie przedmiotowe w celu oceny charakteru kaszlu i ustalenia jego potencjalnych przyczyn. Stwierdzenie obecności lub braku wykrztuszanej wydzieliny może ułatwić wdrożenie adekwatnego leczenia objawowego. W przypadku produktywnego charakteru kaszlu zastosowanie znajdują przede wszystkim leki mukolityczne mające na celu ułatwienie dziecku usunięcia zalegającej plwociny z dróg oddechowych. Natomiast w przypadku kaszlu suchego wskazane jest stosowanie leków przeciwkaszlowych. Wśród nich duże znaczenie w leczeniu empirycznym znajduje lewodropropizyna, jako lek o działaniu obwodowym, pozbawiony depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy.

Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą chorobą zapalną skóry, która często rozwija się w okresie niemowlęcym lub we wczesnym dzieciństwie. Zgodnie z danymi szacunkowymi AZS dotyczy od 10% do 20% dzieci i od 1% do 3% dorosłych. Postępowanie w AZS jest złożone i uzależnione od nasilenia objawów, ich charakteru i czasu trwania. W przypadku zmian o łagodnym nasileniu należy stosować terapię miejscową: antyseptyki, miejscowe glikokortykosteroidy (mGKS) lub miejscowe inhibitory kalcyneuryny (mIK). W poniższym artykule skupiono się na omówieniu zagadnienia skuteczności i bezpieczeństwa mIK.

Cukrzyca typu 1 (T1D) stanowi najczęstsze schorzenie metaboliczne u dzieci i znacząco wpływa na jakość życia dotkniętych nią osób oraz ich rodzin. W ciągu ostatnich dziesięcioleci, szczególnie od początku pandemii COVID-19, obserwuje się stały wzrost liczby przypadków T1D oraz nasilenie jej objawów klinicznych. W Europie aż 300 000 dzieci i młodzieży zmaga się z tą chorobą. W chwili diagnozy T1D około połowa dzieci doświadcza znacznego pogorszenia stanu zdrowia, często wymagając przyjęcia na oddział intensywnej terapii z powodu kwasicy ketonowej. 

Ostre zapalenie zatok przynosowych to jedna z najczęstszych przyczyn konsultacji w gabinecie pediatry. W większości przypadków przyczyną jest infekcja wirusowa, a zakażenie ma charakter samoograniczający się i wymaga jedynie postępowania objawowego. Dzięki znajomości typowych objawów możliwe jest wdrożenie odpowiedniego leczenia i uniknięcie niepotrzebnej antybiotykoterapii, a także identyfikacja pacjentów wymagających pilnej hospitalizacji. W artykule przedstawię algorytm postępowania z pacjentem z objawami ostrego zapalenia zatok przynosowych oparty na zaleceniach zawartych w rekomendacjach EPOS 2020.

Świerzb stanowi wysoce zaraźliwą pasożytniczą chorobę skóry, która dotyka wszystkie grupy wiekowe. Za infekcję odpowiadają roztocza – świerzbowce ludzkie Sarcoptes scabiei (S. scabiei var. hominis), a główną manifestacją choroby jest świąd. Za wszawicę odpowiedzialne są wszy ludzkie. W zależności od patogenu chorobotwórczego, wyróżnia się trzy rodzaje wszawicy: głowową, łonową i odzieżową, spowodowane odpowiednio przez wesz głowową (Pediculus capitis), wesz łonową (Pediculus pubis) i wesz odzieżową (Pediculus corporis). W poniższym artykule omówiono powyższe jednostki chorobowe.

Mięczak zakaźny (Molluscum contagiosum – MC) jest powszechnie występującym zakażeniem skóry i błon śluzowych. Czynnikiem etiologicznym jest wirus z rodziny Poxviridae. Najwięcej zachorowań obserwuje się u dzieci w wieku 3–10 lat. W populacji osób dorosłych MC jest zaliczany do chorób przenoszonych drogą płciową. Do metod terapeutycznych zaliczamy: usuwanie mechaniczne, łyżeczkowanie, krioterapię, laseroterapię, elektrokoagulację oraz leczenie miejscowe.