Pokrzywka jest jedną z najczęstszych chorób skóry. W ostatnich latach osiągnięto znaczny postęp odnośnie do patogenezy schorzenia. Opracowano nowe klasyfikacje, a także wytyczne co do prawidłowego leczenia pokrzywki. W niniejszej publikacji omówiono najnowsze zalecenia dotyczące diagnostyki i leczenia pokrzywki u dzieci.
Kategoria: Artykuł
W stanach zagrożenia życia zawsze należy wezwać zespół ratownictwa medycznego. O wysłaniu do dziecka zespołu specjalistycznego z lekarzem decyduje dyspozytor medyczny. W stanach nagłych nie ma wymogu dopełnienia żadnych formalności, wyjazd karetki odbywa się bez zlecenia od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego i bez skierowania do szpitala, także dla dzieci bez obywatelstwa polskiego czy nieubezpieczonych.
Skórne reakcje polekowe są jednymi z najczęściej diagnozowanych działań niepożądanych leków u dzieci. Przybierają one postać osutek plamisto-grudkowych, odropodobych, wykwitów pokrzywkowych, odczynów posurowiczych czy zespołu nadwrażliwości na leki. Najczęściej są następstwem stosowania u dzieci leków NLPZ, fenytoiny, morfiny, kodeiny, niektórych antybiotyków czy szczepionek. Postępowanie z tym rodzajem reakcji polekowych powinno rozpocząć się od edukacji pacjenta. Należy uświadomić go jak ważne jest unikanie ponownego kontaktu z uczulającym związkiem oraz zwrócić uwagę, że ta sama substancja lecznicza może występować pod różnymi nazwami handlowymi. W łagodzeniu świądu pomocne mogą okazać się doustne leki przeciwhistaminowe oraz miejscowe GKS.
Przewód pokarmowy człowieka to złożona i dynamiczna sieć zależności pomiędzy gospodarzem a mikrobiotą. Ilość drobnoustrojów zasiedlających przewód pokarmowy człowieka jest ogromna i ich znaczenie w utrzymaniu zdrowia bardzo ważna. Skład mikrobioty jest indywidualny i unikatowy dla każdego człowieka. Modyfikacja zaburzonej lub profilaktyka dysbiozy jest możliwa poprzez stosowanie probiotyków ale tylko mających udokumentowaną w badaniach klinicznych skuteczność.
Infekcje wirusem syncytium nabłonka oddechowego (RSV) są najczęściej stwierdzaną etiologią zakażeń dróg oddechowych u małych dzieci. W populacji noworodków urodzonych przedwcześnie, z dysplazją oskrzelowo-płucną (BPD) i hemodynamicznie istotną wrodzoną wadą serca zakażenia te mogą mieć postać zapalenia oskrzelików i zapalenia płuc o ciężkim przebiegu. Brak jest możliwości uodparniania czynnego w postaci szczepionki oraz leczenia przyczynowego, leczenie objawowe jest mało skuteczne, a ciężki przebieg choroby często wymaga hospitalizacji w warunkach oddziału intensywnej terapii i wentylacji sztucznej.
W przebiegu atopowego zapalenia skóry (AZS) występuje nadmierna suchość skóry z towarzyszącym złuszczaniem, szorstkością i świądem. Dziecięca postać AZS charakteryzuje się występowaniem przeczosów i strupów. Ciągłe drapanie powoduje częste występowanie objawów wtórnego zakażenia (zliszajowacenia). Pogrubienie naskórka jest najczęściej widoczne w fałdach skóry i na czole. U ok. 70% dzieci wypryskowi na skórze rąk towarzyszy hiperkeratoza i pęknięcia opuszków palców.
Gorączka stanowi najczęstszą przyczynę konsultacji pediatrycznych. W większości przypadków jest objawem chorób o charakterze samoograniczającym się. U części dzieci może być jednak przejawem poważnego zakażenia bakteryjnego, które wymaga włączenia odpowiedniego leczenia przyczynowego. Z tego względu ważne jest wyłonienie dzieci obarczonych ryzykiem ciężkiego przebiegu choroby, u których należy wykonać badania diagnostyczne, by ustalić właściwe rozpoznanie.
Zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych należą do częstych przyczyn zgłaszania się pacjentów, również pediatrycznych, do placówek lecznictwa ambulatoryjnego. Obraz kliniczny zależy m.in. od lokalizacji zapalenia, a ta jest u dzieci uzależniona od wieku pacjenta.
W pracy przedstawiono aktualną wiedzę na temat wskazań, sposobu przeprowadzenia i efektywności doustnej immunoterapii na pokarmy. Wykazano różnice pomiędzy pojęciem tolerancji a desensytyzacji na pokarmy. Wytłumaczono, dlaczego alergologiczne towarzystwa naukowe obecnie nie rekomendują tej eksperymentalnej metody leczenia anafilaksji pokarmowej do rutynowego stosowania u chorych.
Choroby skóry wieku dziecięcego o charakterze infekcyjnym to częsta przyczyna wielu wizyt u dermatologa. Dominuje etiologia bakteryjna, rzadziej wirusowa czy grzybicza. Wśród infekcji obejmujących skórę i tkankę podskórną najczęstszym patogenem jest gronkowiec złocisty, będący równocześnie główną przyczyną ropnych zakażeń skóry. W przybliżeniu nawet do 40% dzieci, ale także osób dorosłych jest przewlekle skolonizowanych przez ten drobnoustrój bądź jest jego nosicielem, natomiast nieropne zakażenia skóry spowodowane są głównie przez paciorkowce (Streptococcus pyogenes).
W niniejszej publikacji na podstawie opisu przypadku 10-letniego chłopca, przedstawiono zarówno złożoność manifestacji klinicznych tężyczki, jak również zwrócono uwagę na to, jak ważne jest prowadzenie szerokiej diagnostyki, która w różnicowaniu napadów niejasnego pochodzenia, jak również innych zaburzeń o niepewnej etiologii, uwzględnia także nieprawidłowości w gospodarce wapniowo-fosforanowej.
