Wirusy opryszczki pospolitej należą do rodziny Herpesviridae liczącej ponad 100 gatunków. Osiem z nich odpowiada za objawowe zakażenia u ludzi (tabela 1). Herpesviridae zawierają podwójną nić DNA.
Na podstawie budowy kapsydu, struktury genomu wyodrębniono trzy podrodziny: alfa, beta i gamma. Wirusy opryszczki pospolitej należą do podgrupy alfa. Zakażenia wywołane wirusami opryszczki pospolitej (HSV, Herpes simplex, Herpesvirus hominis) należą do najczęstszych zakażeń człowieka. W znacznej większości przypadków zakażenia HSV przebiegają bezobjawowo. Objawy kliniczne występują w ok. 10% przypadków.
Dział: Temat numeru
Największą i najbardziej zróżnicowaną populację mikroorganizmów spotkać możemy w przewodzie pokarmowym, a zwłaszcza w jelicie grubym, którego ekosystem zasiedla ponad 1000 różnych gatunków bakterii. Należą one do czterech zasadniczych gromad – Bacteroidetes, Firmicutes, Proteobacteria i Acinetobacteria. Kompozycja bakterii znajdujących się w przewodzie pokarmowym zależy m.in. od: rodzaju porodu (naturalny vs. cięcie cesarskie), wieku ciążowego w chwili porodu, środowiska rodzinnego, diety, przebytych chorób, stresu, sposobu życia, higieny i przebytych antybiotykoterapii. Wiele stanów chorobowych związanych jest, jak się współcześnie wydaje, ze zmianami mikrobioty jelitowej, stąd próby przywrócenia jej równowagi poprzez m.in. stosowanie prebiotyków, probiotyków, synbiotyków oraz drogą transplantacji mikrobioty jelitowej pochodzącej od zdrowego człowieka (ang. faecal microbiota transplantation, FMT). Ta ostatnia metoda zostanie w tym artykule omówiona nieco szerzej.
Autyzm jest chorobą neurorozwojową o nieustalonej dotąd przyczynie. Wśród czynników sprawczych tej choroby wymienia się czynniki genetyczne, epigenetyczne, prenatalne i środowiskowe. Jedną z najbardziej eksplorowanych dziedzin jest wpływ diety na mikrobiom jelitowy i jej związek z etiopatogenezą autyzmu. W niniejszym artykule omówiono obecny stan wiedzy na temat interwencji dietetycznych podejmowanych w autyzmie.
Niskorosłość to określenie wzrostu dziecka lub dorosłego człowieka, który znajduje się poniżej dwóch odchyleń standardowych od normy dla płci i wieku. W praktyce, aby postawić diagnozę, porównujemy rzeczywisty wzrost dziecka z siatkami centylowymi dla danej populacji, np. dla dzieci polskich. Dziecko należy mierzyć na twardym, sztywnym podłożu (nie może to być szalka wagi), oparte o ścianę, aby pięty, pośladki, łopatki i potylica dotykały równej powierzchni, z głową ustawioną w tzw. pozycji frankfurckiej (otwory słuchowe zewnętrzne tworzą z dolną krawędzią oczodołów linię poziomą). Pomiaru wysokości ciała należy dokonywać trzykrotnie, a następnie obliczyć wartość średnią. Do pomiarów dzieci najlepiej używać stadiometrów lub wysokościomierzy przytwierdzonych na stałe do ściany. Małe dzieci można mierzyć w pozycji leżącej przy użyciu liberometru [1, 2].
Wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) został wyizolowany i zidentyfikowany w 1973 r., ale nazwy hepatitis A użyto po raz pierwszy już w 1942 r. HAV został zakwalifikowany jako Hepatovirus do rodziny Picornaviridae. Jest pozbawionym otoczki sferycznym wirusem o średnicy 27–28 nm, zawierającym jednoniciowy RNA i cztery polipeptydy VP1–VP4. Opisano różne warianty genotypowe HAV. Od ludzi chorych na WZW A
wyizolowano genotypy I, II, III. Pozostałe genotypy są patogenne dla małp i nie mają wpływu na sytuację epidemiologiczną zakażeń HAV. Źródłem zakażenia i rezerwuarem HAV w środowisku jest człowiek.
Ostra pokrzywka jest częstą chorobą wieku dziecięcego, która wielokrotnie budzi duży niepokój rodziców i jest przyczyną licznych konsultacji pediatrycznych. Wynika to z napadowego charakteru ostrej pokrzywki, współistnienia nasilonego świądu i często ze znacznej rozległości zmian skórnych. Tymczasem przebieg pokrzywki zazwyczaj jest łagodny z tendencją do samoograniczania się objawów i nie wymaga intensywnego leczenia, diagnostyki i hospitalizacji [1]. Ostrą pokrzywkę należy także odróżniać od uogólnionej reakcji anafilaktycznej będącej stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Reakcja anafilaktyczna ma miejsce u pacjentów, u których jednocześnie ze zmianami skórnymi współistnieją objawy ze strony innych narządów, takich jak układ oddechowy (świsty, kaszel), przewód pokarmowy (wymioty, biegunka), układ nerwowy (drgawki, zaburzenia świadomości) czy układ krążenia (zmiany ciśnienia krwi, zaburzenia rytmu).
Choroby alergiczne stanowią obecnie jeden z ważniejszych problemów medycyny. Odsetek chorych w krajach europejskich sięga ponad 30% i ciągle wykazuje tendencję wzrostową [1]. Według opinii Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) choroby alergiczne zalicza się do grupy chorób cywilizacyjnych, a na liście stwarzanych zagrożeń alergie zostały sklasyfikowane na czwartej pozycji po nowotworach, chorobach układu krążenia i AIDS
Niewydolność serca jest jednym z najtrudniejszych problemów diagnostycznych i terapeutycznych, z którym musi zmierzyć się lekarz opiekujący się dzieckiem. Nie ma objawów specyficznych jedynie dla niewydolności serca, stąd jej obraz kliniczny może być różnorodny, a charakter objawów zależy m.in. od komory serca najsilniej dotkniętej procesem chorobowym, szybkości jej narastania i wieku chorego.
Czynnościowe zaburzenia przewodu pokarmowego (CzZPP) to jedne z najczęstszych przyczyn wizyt u gastroenterologów dziecięcych. Szacuje się, że dotyczą 4–25% populacji pediatrycznej, z przewagą płci żeńskiej. Objawem dominującym i najczęściej zgłaszanym przez pacjentów jest ból brzucha.
Białko to podstawowy element budulcowy, niezbędny do wzrostu i rozwoju młodego organizmu. Stanowi źródło aminokwasów egzogennych, tzw. niezbędnych, których organizm nie syntetyzuje. Należą do nich: lizyna, metionina, treonina, leucyna, izoleucyna, walina, tryptofan i fenyloalanina, jak również histydyna, która jest wytwarzana przez organizm, ale w niedostatecznych ilościach.
W dobie nieograniczonego dostępu do internetu i zawartej w nim wiedzy, w czasach, kiedy każdy może publikować dowolne treści, jesteśmy narażeni na szum informacyjny, w którym ciężko odróżnić wartościową wiedzę od mało wiarygodnych informacji. Dlatego też, w czasach wzrastającej odpowiedzialności moralnej, prawnej i finansowej lekarzy, nasze działania powinniśmy opierać na wiarygodnych danych naukowych. Doskonałym narzędziem do weryfikacji rzetelności danych jest medycyna oparta na faktach (ang. Evidence Based Medicine, EBM). Z założenia EBM to wykorzystywanie w postępowaniu klinicznym jedynie wiarygodnych dowodów naukowych, opartych na wynikach wysokiej jakości badań klinicznych. W poniższym artykule przedstawiono zasady postępowania w najczęstszych schorzeniach pediatrycznych, opierając się na wiarygodnych badaniach zgodnych z zasadami EBM.
Przewód pokarmowy człowieka zasiedlony jest przez różnego typu mikroorganizmy, do których należą: bakterie, grzyby, drożdże, wirusy, pierwotniaki, płazińce. Wszystkie te żywe organizmy nazwane są łącznie „mikrobiotą”, zaś terminem „mikrobiom” określamy zbiór genów reprezentowanych przez mikrobiotę. Definicje: mikrobiota i mikrobiom w podanym układzie zależności nie mogą więc być stosowane zamiennie. Mikrobiota wykazuje ogromny potencjał metaboliczny, porównywalny do ludzkiej wątroby i zawiera większy zbiór informacji genetycznej niż genom zasiedlanego przez siebie gospodarza.