Ospa wietrzna u dzieci – przebieg choroby i metody leczenia

Ospa wietrzna stanowi ciągle istotny problem zdrowotny nie tylko w Polsce, ale i w innych krajach, w których szczepienie ochronne nie znajduje się w kalendarzu szczepień obowiązkowych. Zakażenie jest dość częste i nieszczepionej osobie trudno go uniknąć. Ospa wietrzna charakteryzuje się sezonowym występowaniem. Zachorowania obserwuje się częściej w miesiącach zimowych i wiosną w klimacie umiarkowanym lub w porze chłodnej i suchej w krajach tropikalnych. Dotyczą szczególnie dzieci przebywających w grupie, w ośrodkach opieki dziennej, szkołach, szpitalach, domach dziecka.

Przebieg kliniczny

Ospa wietrzna jest wysoce zakaźną chorobą wirusową. Wywołuje ją wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV – ang. varicella zoster virus) alfaherpeswirus, którego genom stanowi dwuniciowy DNA. Jedynym rezerwuarem jest człowiek, a jego cel stanową limfocyty T, komórki nabłonkowe oraz zwoje nerwowe. Pierwotny kontakt z VZV po 10–21-dniowym okresie wylęgania skutkuje objawami ospy wietrznej. Zakażony organizm jest niezdolny do wyeliminowania patogenu, a konsekwencją zakażenia jest przetrwała infekcja w fazie latentnej. W tym okresie nie obserwuje się namnażania wirusa, nie są produkowane jego cząsteczki ani nie obserwuje się bezpośredniego działania na zwoje nerwowe. Zakażenie VZV następuje drogą kropelkową lub poprzez bezpośredni kontakt z płynem wypełniającym pęcherzyki. Wirus namnaża się początkowo w nabłonku górnych dróg oddechowych i najbliżej położonych węzłach chłonnych, skąd po około 4–6 dniach trafia do ...