Rola i wykorzystanie lewodropropizyny w leczeniu kaszlu suchego u dzieci

Leki przeciwkaszlowe, ze względu na mechanizm działania, dzieli się na preparaty o działaniu ośrodkowym oraz obwodowym. Do leków działających ośrodkowo zalicza się m.in. butamirat, kodeinę i dekstrometorfan, natomiast do leków o działaniu obwodowym należy lewodropropizyna. Wymienione substancje wykazują działanie przeciwkaszlowe, jednak w populacji pediatrycznej szczególne znaczenie ma właściwy dobór terapii z uwzględnieniem wieku pacjenta oraz zachowania odpowiedniej równowagi pomiędzy skutecznością a bezpieczeństwem leczenia. Z tego względu konieczne jest przestrzeganie wskazań terapeutycznych i ograniczeń wiekowych, stosowanie dawek zapewniających skuteczność kliniczną, a także uwzględnianie profilu bezpieczeństwa poszczególnych substancji oraz ryzyka wystąpienia działań niepożądanych [1, 2].

Mechanizm działania lewodropropizyny – właściwości farmakodynamiczne i farmakokinetyczne oraz działania niepożądane

Lewodropropizyna jest substancją czynną należącą do grupy leków przeciwkaszlowych działających obwodowo w obrębie tchawicy i oskrzeli. Znosi skurcz oskrzeli wywołany serotoniną, histaminą i bradykininą. Nie wykazuje natomiast działania antycholinergicznego, ponieważ nie hamuje skurczu oskrzeli wywołanego acetylocholiną. Zgodnie z klasyfikacją anatomiczno-terapeutyczno-chemiczną należy do grupy innych leków przeciwkaszlowych (ko...