Zaparcie jest jedną z najczęściej spotykanych dolegliwości w gabinecie pediatrycznym. Dotyczy dzieci w każdym wieku, z szacowaną częstością występowania u co 10. z nich [1]. W większości przypadków podłoże stanowią zaburzenia czynnościowe, które wynikają między innymi z zaburzeń osi mózg-jelito. Po wykluczeniu obecności objawów alarmowych wskazane jest rozpoczęcia leczenia przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Odpowiednio wczesna interwencja może zapobiec traumatyzującym skutkom przewlekającego się zaparcia, w tym niekontrolowanej defekacji i brudzeniu bielizny stolcem. Zgodnie z wytycznymi ESPGHAN – European Society for Paediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition lekiem pierwszego wyboru w terapii zaparcia czynnościowego u dzieci pozostają glikole polietylenowe (PEG, polyethylene glycol), inaczej makrogole.
Autor: Karolina Koczkodon
