Nawrotowe zakażenia dróg oddechowych to częsty problem zdrowotny zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Powtarzające się infekcje stanowią istotne obciążenie dla pacjentów, ich rodzin oraz systemu ochrony zdrowia. Skutkują utratą dni w szkole, pogorszeniem jakości życia, rozwojem nadreaktywności dróg oddechowych, astmy czy rozstrzeni oskrzeli, a także zwiększonym zużyciem antybiotyków i wzrostem oporności bakterii. Nawrotowe infekcje generują również znaczne koszty społeczne i ekonomiczne wynikające z częstych wizyt lekarskich, leczenia, rekonwalescencji oraz nieobecności dziecka w placówkach edukacyjnych [1, 2].
U dzieci nawrotowe zakażenia dróg oddechowych występują zdecydowanie częściej niż u dorosłych, co wynika z niedojrzałości układu odpornościowego, częstego kontaktu z patogenami w środowisku przedszkolnym i szkolnym oraz ograniczonej pamięci immunologicznej. Szacuje się, że ponad 85% tych infekcji ma etiologię wirusową, jednak powtarzające się zakażenia sprzyjają nadkażeniom bakteryjnym [3].
Definicja nawrotowych zakażeń dróg oddechowych
Pomimo licznych badań, nadal nie istnieje jedna powszechnie przyjęta definicja nawrotowych zakażeń dróg oddechowych u dzieci. Najczęściej rozpoznanie opiera się na wykluczeniu patologii sprzyjających infekcjom (takich jak: mukowiscydoza, wady układu oddechowego czy niedobory odporności) oraz na stwierdzeniu jednego z następujących kryteriów [2, 3]:
- co najmniej 8 zakażeń rocznie u dzieci poniżej 3. r.ż.,
- co najmniej 6 zakażeń rocznie u dzieci powyżej 3. r.ż.,
- co najmniej jedno zakażenie górnych dróg oddechowych miesięcznie w okresie od września do kwietnia,
- co najmniej 3 zakażenia dolnych dróg oddechowych w ciągu roku.
Definiowanie nawrotowych infekcji dróg oddechowych pozostaje wyzwaniem – każda z dotychczas proponowanych definicji jest w pewnym stopniu arbitralna i nie w pełni oddaje złożoność problemu. W praktyce klinicznej...