Zaburzenia napadowe stanowią różnorodną grupę chorób obejmującą schorzenia związane z nieprawidłowymi wyładowaniami bioelektrycznymi mózgu oraz te, w których wyładowania takie nie występują. Padaczka to jedna z najczęstszych chorób neurologicznych, charakteryzująca się występowaniem nawracających epizodów napadowych. U dzieci obraz kliniczny choroby oraz etiologia pozostają bardzo zróżnicowane. W postępowaniu diagnostycznym kluczową rolę odgrywają, poza precyzyjnie zebranym wywiadem, m.in.: badanie neurologiczne, elektroencefalograficzne (EEG), neuroobrazowe oraz genetyczne. Podstawą leczenia w większości przypadków w dalszym ciągu pozostają leki przeciwnapadowe. U wielu chorych w populacji pediatrycznej możliwe jest uzyskanie pełnej kontroli napadów, jednak część pacjentów rozwija padaczkę lekooporną, współistniejące trudności poznawcze, emocjonalne i społeczne. Rolą pediatry jest przede wszystkim wyselekcjonowanie podopiecznych prezentujących zaburzenia napadowe oraz skierowanie ich do odpowiedniej dalszej diagnostyki. Należy podkreślić, że zarówno nierozpoznanie padaczki, jak i jej błędne rozpoznanie niosą za sobą poważne konsekwencje. Celem artykułu jest przybliżenie lekarzom pediatrom najważniejszych zagadnień związanych z tym schorzeniem.
Autor: prof. dr hab. n. med. Magdalena Chrościńska-Kwiatosz
